Wanneer ga jij eindelijk de politiek eens in? Is die roman nou nog niet af? Wordt het niet tijd voor promotie? En niet dat ik me ergens mee wil bemoeien hoor, maar hebben jullie eigenlijk wel een kinderwens?
Achter in de twintig. Jong genoeg om ieder feestje mee te pakken, honderd dromen te hebben en duizend wilde plannen. Maar tegelijkertijd om je heen de eerste vriendinnen die trouwen en huizen kopen met een tuin. Je haat de burgerlijkheid. En stiekem vind je het leuk. Later. Maar wanner dan eigenlijk? Nadat je carrière hebt gemaakt, het boek hebt geschreven en de hele wereld hebt gezien? Ergens onderaan mijn To Do list?
Het is een populair fenomeen onder eind twintigers en begin dertigers. Opgevoed in zo veel vrijheid en met de wereld aan onze voeten. Alles kan en je mag het helemaal zelf bepalen. Waar vroeger familietradities, je geloofsovertuiging of de dorpscultuur voor je bepaalde wat je ging stemmen, welke krant je moest lezen, welk beroep je ging uitoefenen en wanneer het tijd werd om te trouwen, zijn het nu keuzes die je zelf mag maken. Moet maken. En liefst zo verstandig en zinvol mogelijk.
Barry Schwartz heeft een boek geschreven over de paradox van keuzes. Hoe meer keuzes je hebt hoe groter de verantwoordelijkheid om de juiste keuze te maken. Hij beschrijft het fenomeen ‘keuzestress’ aan de hand van de wet van de afnemende meeropbrengsten: elke nieuwe keuzemogelijkheid voegt minder welzijn toe dan de voorgaande. Op een bepaald punt neemt het welzijn zelfs af als gevolg van de psychologische kosten die verbonden zijn aan het keuzeproces, zoals tijd, onrust, hoge verwachtingen en zelfverwijt als de uiteindelijk gemaakte keuze niet de juiste blijkt te zijn. Geen wonder dus dat mijn generatie en masse in een quaterlife crisis is beland.
Keuzestress, psychologische kosten? Mij niet gezien. Weet je wat? Kies jij maar..
Meer weten?
Barry Schwartz. The Paradox of Choice. Why more is less (2004)
Dan moet je het boek dertigersdilemma’s eens lezen. Zo herkenbaar!!