Vorige week bracht ik een bezoek aan de tandarts, onlangs ben ik gaan samenwonen met mijn lief en deze zomer laat ik een tattoo zetten. Allemaal belangrijke zaken voor mij. Maar niet voor de lezers van mijn blog. Of toch wel?
In mijn blog probeer ik echt intieme zaken te vermijden. Een blog staat toch in de ‘cloud’: online voor iedereen toegankelijk. Het maakt kwetsbaar veel van jezelf er in bloot te geven. Niet iedereen hoeft alles over mij te weten. En niet iedereen wil alles weten. Hoewel? De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik zelf liever een blog lees die persoonlijk is en niet alleen maar informatief van aard. Blogs die een schijn van vriendschap en vertrouwen met zich mee brengen lezen prettiger weg en blijven langer hangen.
Op mijn vorige blog kreeg ik zelf ook het commentaar dat hij te zakelijk was. Niet ‘leuk’ genoeg. Dat zette me aan het denken; wil ik eigenlijk wel een leuke blog schrijven? of vooral een inhoudelijke blog? Wil ik expertise uitstralen of vertrouwen? Op kantoor hebben we er soms ook discussie over. Iedereen heeft een eigen manier van (micro)bloggen: grappig, enthousiast, kundig, open, confronterend, gevoelig of beschouwend. Allemaal mooi, allemaal anders. Hoe we om gaan met sociale media blijkt heel persoonsafhankelijk en heeft ook alles te maken met de manier waarop we werk en privé al dan niet gescheiden willen houden.
Maar is die scheiding anno 2011 eigenlijk nog wel te maken? Sinds het van 9 tot 5 werken bij veel bedrijven op de schop is gegaan en smartphones hun intreden deden in de Nederlandse samenleving lijkt werk en privé steeds vaker in elkaar over te lopen. Waar je vroeger om vijf uur de deur van het kantoor achter je dicht trok, beantwoord je nu ’s avonds vaak nog wat mail en lees je vanuit je luie stoel nog een paar vergaderstukken door. Als je überhaupt al op kantoor werkt, want ook het thuiswerken is de laatste jaren sterk toegenomen. Tegelijkertijd delen we onder werktijd vakantiefoto’s via Facebook, plannen we een afspraak in met de loodgieter en twitteren we er op los. Werk gaat mee naar huis en privé gaat mee naar kantoor. Scheidslijnen vervagen.
Voor mijn generatie is het mixen van werk en privé al aardig gemeengoed. We hebben een LinkedIn profiel aangemaakt, gaan naar hippe vrijdagmiddagborrels, noemen collega’s vrienden en introduceren vrienden als collega’s. We vinden onszelf sociaal en ambitieus en etaleren dat steeds vaker online. Maar we gaan daar nog niet zo ver in als de generatie die na ons geboren is. De zogenaamde generatie Y, geboren na 1985 en opgegroeid in het digitale tijdperk, deelt het liefst álles. Met iedereen. Daarmee krijgen ze ongeruste ouders, leerkrachten en werkgevers op hun dak, maar het biedt ze ook een hoop voordelen. Niet alleen foto’s, roddels, muziek en films vliegen het web over, ook als het gaat om kennis en informatie weten zij wat delen is. Hiermee stellen ze een dapper voorbeeld voor eerdere generaties. Niet kennis is macht, maar delen is kracht.
Dus zal ik dan toch nog maar even uitweiden over dat tandartsbezoek?
